Een brief aan Arayla

Lieve Arayla, 

Er gaat geen dag voorbij dat jij niet aan het springen en dansen bent. Je harde stem, helder blauwe ogen en je aanwezigheid verlichten elke kamer waar je binnenstapt. Je bent nu twee en half jaar en het is alsof je nooit géén onderdeel van mijn leven bent geweest. Je onderzoekt het leven met een fantastische leergierigheid. &Het liefst speel je elke dag met kinderen die een stuk ouder dan jou zijn. Die geven je tegengas en nemen je mee in de spelbeleving die je graag ervaart. 

Het is bijna Sint Maarten en je tante heeft je jouw eerste liedje geleerd. Je mompelde wat woordjes mee terwijl je gefascineerd haar lippen zat te lezen terwijl zij de tekst voor je zong. Om bij het slapengaan mij het complete liedje voor te dragen met de woorden: Arayla kan dat wel, mama! You seem to amaze me everyday!

Iedere dag maken we een feestje. We vieren dat we samen zijn, we maken lekker eten en we genieten zoveel mogelijk van alles wat er te beleven valt. 

Naast dat ik zo intens van je geniet en zie dat jij steeds stralender in het leven staat zie ik ook dat je zoveel méér voelt dan aan het blote oog ligt. Ik merk het aan je wanneer jij je terugtrekt of je handen weer tegen je oren zet. Je vertelde me laatst over een meisje die je ziet staan en wat ze je verteld. Bang ben je nooit. Ik raak wel eens even van mijn stuk wanneer er weer 'iemand' met je kletst, maar als ik dan naar jou en je natuurlijke zelfverzekerdheid kijk dan trek ik me daaraan op en voelen we samen in op de boodschappen die er worden gegeven. 

Je kan jezelf al retegoed verstaanbaar maken en als ik je woorden niet goed genoeg begrijp dan gebruik je wel andere woorden om het te omschrijven of je pakt me beet om het me te laten zien of voelen in de mooiste zin van het woord. 

Toch vraag ik me af of jouw belevingswereld hetzelfde is als die van mij. Of jij de dingen die je dagelijks mee maakt makkelijk kunt relativeren of dat je steeds weer veel tijd kwijt bent aan het herstellen van de onbalans en overprikkeling. Ik vraag me dan af of ik meer kan doen om jou te ondersteunen in jouw pad op deze aardbol. Maar vaak herinnering ik me dan al snel dat ik mijn vaardigheden en mijn liefde in overvloed aan je kan geven. En de rest? die ontvang je wel van je zielsfamilie!  

Ik raak nooit uitgeleerd met jou in mijn buurt, het leven is zoveel kleurrijker en miraculeus met jou erin. <3 

Afgestemd op elkaar kiezen we de paden die we samen willen bewandelen. En hoe klein je ook mag zijn, ik voel je liefdevolle ondersteuning in alles wat ik doe. Jij hebt voor mij gekozen en ik voor jou

Voor je gaat slapen lopen we samen altijd even de dag door. In dat moment mag jij alle vrijheid nemen om te delen, op te laden of gewoon even te Zijn.

Om jou de prikkelingen en belevenissen te helpen verwerken en soms ook om je chakra's extra in balans te zetten help ik je meditatief in slaap door één van mijn Verhalen te vertellen. 

Gister ging het verhaal over het Licht en dat we daar naar toe gaan als iemand dood is. Op het pleintje vertelden wat oudere kinderen jou dat hun broertje was overleden en je herinnerde wat ik je zei over naar het Licht gaan. Je had een heus gesprek over dat ze daar in de wolken naar beneden kunnen kijken met dat meisje die ook uitgebreid dergelijke uitspraken deed. 

het semi fictieve verhaal van Sint Maarten waarmee je heerlijk in diepe slaap viel:

Er was eens.. een grote man genaamd Maarten. 

Hij woonde alleen ergens aan de rand van de stad. En hij was heel oud.

Op een dag ging de oude grote man de stad in voor wat boodschappen.

Voor de speelgoedwinkel zat een jongetje op de grond, hij was aan het huilen!

Maarten, de oude man, bleef even staan en hoorde dat de mama van het jongetje zei: 

"dat kan ik niet betalen, mees. Mama heeft geen centjes"

Het jongetje heeft nog nooit een kadootje gekregen, omdat de mama het niet kon betalen. 

De grote oude man deed zijn boodschappen en vond het zo zielig voor dat jongetje. 

Hij bedacht zich: ik heb altijd heel veel gespeeld, dus ik denk dat mijn papa en mama altijd genoeg centjes hadden 

om mij speelgoed te geven. 

Hij liep de winkel uit en zag het jongetje daar nog steeds zitten. Ik heb een idee zegt de grote oude man!

En hij holde naar zijn huisje, daar aan de rand van de stad. 

Hij pakte alles wat ie pakken kon en holde weer terug naar de plek waar dat jongetje zat. 

Daar! hij zag het jongetje en ging voor hem staan. 

De grote oude man zei: ik ben Maarten, ik snap dat je mama geen speelgoed voor jou kan kopen. 

Dus wil ik je graag mijn speelgoed geven. Ik speel er nu toch niet meer mee! 

Het jongetje sprong met grote sprongen in de lucht omdat hij ZO BLIJ was met zijn kadootjes. 

Zoveel had hij nog nooit gezien! 

Op school vertelde hij het aan al zijn vriendjes. En uit school vertelden alle kinderen het aan hun papa en mama. 

De hele stad wist nu dat Maarten heel lief was geweest voor het jongetje. 


Op een dag zat Maarten op zijn enorme stoel in de woonkamer van zijn huisje toen de bel ging. TRRRIINNGGGG

Hij stond op en liep naar de deur. Wat gek! Ik krijg nooit bezoek denk hij. 

Hij doet de deur open en hij ziet een klein meisje staan. Hallo meneer, ik ben anna, zegt ze. 

Ze moest heel erg huilen en de grote oude man kon helemaal niets verstaan van wat ze zei. 

Na een knuffel van Maarten werd ze rustig en kon ze weer praten zodat Maarten haar kon verstaan:

"Ik hoorde dat je speelgoed gaf aan Mees.. nu heeft hij speelgoed en ik niet. Want mijn papa en mama kunnen dat niet betalen"

Ze moest bijna weer heel hard huilen en toen zei Maarten: Ik geef je wel wat van mijn oude speelgoed!

Het meisje was ZO BLIJ dat ze dit keer moest huilen van blijdschap! Dankjewel, duizendmaal dank!

En ze huppelde weg met haar kadootjes. 

De grote oude man was blij dat hij het jongetje én nu ook het meisje zo blij kon maken en ging naar bed. 

De volgende ochtend stond er een hele groep voor zijn huis. Hij deed de deur open en er waren allemaal kinderen. 

Al deze kinderen hadden zelf geen speelgoed en hoopten dat ze ook wat zouden krijgen van deze Maarten meneer.

Maar oh jee. Maarten had al zijn speelgoed weggegeven! "sorry" zegt ie "ik kan jullie niks geven".

De kinderen moesten allemaal heel erg huilen, want ze vonden het zo jammer en ze wilden ook zo graag spelen. 

één meisje zei: we kunnen ook voor je zingen, mogen we dan wel wat speelgoed? "sorry lievie, ik heb echt niets meer in huis"

De kinderen waren nu allemaal verdrietig en draaiden zich om om naar huis te lopen, met lege handen. Want Maarten 

had geen speelgoed meer, dus kon hij ook niets meer geven.

Wacht! Zegt maarten. Hij vond het zo zielig en hij gunde alle kinderen wel 100  kadootjes. hij zei: Ik heb een goed idee,

ik maak een afspraak met jullie. Ik ga heel hard mijn best doen dit jaar om heel veel centjes te verdienen. 

En met die centjes ga ik heel veel kadootjes kopen voor jullie allemaal! 

Als jullie volgend jaar hier dan weer naar toe komen, op precies deze dag, op 11 november, dan heb ik alle kadootjes voor jullie klaar staan.

Voor nu heb ik misschien nog wel iets anders om jullie te kunnen geven... hij schoot snel de keuken in en rommelde in de laadjes.

De kinderen vonden het spannend. Waar zou hij mee komen? Toen hij terug kwam had hij een enorme mand in zijn hand. 

En in die mand zaten appels, en doosjes met rozijntjes, manderijnen en meer! HMMM LEKKER! 

De kinderen waren zo blij dat ze allemaal wat mochten pakken dat ze uit dankbaarheid  een liedje gingen zingen. 

En ze bleven zingen helemaal van het huisje van maarten tot aan de stad "Sint maarten sint maarten..". 


Zo kwamen ze elk jaar, op 11 november, naar de rand van de stad waar Sint maarten woonde om daar kadootjes te krijgen. 

En de kinderen die thuis wel zelf speelgoed hebben, waarvan de mamas en papas wel centjes hadden om dat te betalen.. 

die mochten ook mee naar het huis van Sint maarten en die kregen dan wat lekkers. In ruil voor een liedje en een lichtje. 

Als ze dan savonds in hun warme bedje lagen, waren ze zo dol blij met wat ze hadden gekregen dat ze heerlijk konden slapen. 

Lekker onder de dekens, voelden ze dat hun lichaampjes erg moe waren van het lopen en het zingen en de gezelligheid op straat met

alle lichtjes en lampjes. Daar in bed konden ze weer lekker tot rust komen, onder de warme dekens. Ze waren zo moe dat ze de oogjes

langzaam dichtdeden en ze in een heerlijke diepe slaap vielen om morgen weer vrolijk wakker te kunnen worden.


Ons weekthema is dankbaarheid want dat is de boodschap van Licht die Sint Maarten de kids te brengen heeft. Dit jaar loop je voor het eerst mee en besteed ik wat extra aandacht aan wat het inhoudt. Mama gaat langs de buren om ze wat gezonde snacks te brengen om aan je te geven nadat je trots jouw pasgeleerde liedjes aan ze laat horen en je zelfgemaakte lampionnetje heen en weer wappert.


Lief regenboogkindje van mij, mama is trots op jou ❤ 

EmberSapulette

de Creatie Mama schrijft columns over Creatiekracht uit eigen ervaring en Expertise

Click Here to Leave a Comment Below

Leave a Comment: